ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ
Πίσω από την Κουρτίνα: Πώς Δημιουργείται το Σόου του Tiffany
Μια ματιά στην παραγωγή του Tiffany's — το μέγεθος του καστ, το εργαστήρι κοστουμιών και η παράδοση των ζωντανών φωνητικών πίσω από το ρεβύ των 75 λεπτών που βλέπετε από τη θέση σας.
Δείτε τις ημερομηνίες του Tiffany's Show στο GetYourGuide ↗Μια παρέα άνω των εκατό ατόμων
Το Tiffany's στελεχώνεται από περισσότερους από εκατό ερμηνευτές, σημαντικά περισσότερους από ό,τι θα απασχολούσε μια μικρή ρεβύ επιθεώρηση νυχτερινού κέντρου, και αυτό είναι μέρος του τρόπου με τον οποίο το σόου γεμίζει ένα πρόγραμμα περίπου 75 λεπτών με ομαδικά νούμερα, αντί για μια χούφτα σολίστ που εναλλάσσονται μόνοι τους μέσα από αλλαγές κοστουμιών. Η εναλλαγή ενός καστ αυτού του μεγέθους σε τρεις παραστάσεις τις περισσότερες βραδιές απαιτεί μια διαδικασία προγραμματισμού, προβών και αναπληρωματικών που θυμίζει περισσότερο μόνιμο θίασο θεάτρου παρά ένα τουριστικό σόου που επαναλαμβάνει τους ίδιους λίγους ερμηνευτές βράδυ με τη βράδυ. Αυτή η κλίμακα είναι μία από τις πιο ξεκάθαρες πρακτικές διαφορές ανάμεσα στο Tiffany's και στα πολύ μικρότερα καμπαρέ της ευρύτερης περιοχής.
Ένα εσωτερικό τμήμα κοστουμιών και καλλιτεχνικής διεύθυνσης
Αντί να νοικιάζει κοστούμια ή να αναθέτει την κατασκευή σκηνικών σε εξωτερικούς συνεργάτες, το Tiffany's περιγράφεται γενικά ως παραγωγός μεγάλου μέρους της δικής του γκαρνταρόμπας και των σκηνικών εσωτερικά, με ένα αφοσιωμένο τμήμα τέχνης και κοστουμιών να δημιουργεί τα φτερά, τις παγιέτες και τα περίτεχνα καλύμματα κεφαλής που καθορίζουν νούμερα όπως ο παρισινός καν-καν και το μεγάλο φινάλε. Αυτό το εσωτερικό μοντέλο επιτρέπει στο σόου να διατηρεί ένα σταθερό οπτικό ύφος σε πολύ διαφορετικά είδη — ταϊλανδικό κλασικό, Μπόλιγουντ, Μπρόντγουεϊ — ενώ διατηρεί μια μεγάλη λειτουργική γκαρνταρόμπα σε συνεχή εναλλαγή και επιδιόρθωση, αντί να βασίζεται σε ένα μικρότερο, πιο ανθεκτικό σύνολο κοστουμιών που μοιράζονται λιγότεροι ερμηνευτές.
Ζωντανά φωνητικά σε ένα είδος που φημίζεται για το lip-sync.
Το τρανς καμπαρέ αλλού συχνά εκτελείται εξ ολοκλήρου με προηχογραφημένα μουσικά κομμάτια, οπότε ο συνδυασμός ζωντανής φωνητικής ερμηνείας σε αρκετά από τα μέρη του προγράμματος από την Tiffany αποτελεί ένα αξιοσημείωτο σημείο διαφοράς που οι κριτικοί επισημαίνουν τακτικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε τραγούδι στα 75 λεπτά ερμηνεύεται ζωντανά αντί να γίνεται lip-sync, αλλά το σόου κλίνει περισσότερο προς τη ζωντανή εκτέλεση από το καθαρό φορμάτ lip-sync που πολλοί πρωτάρηδες θεατές περιμένουν από το είδος, κάτι που αλλάζει αισθητά την ενέργεια και το απρόβλεπτο των νούμερων όπου συμβαίνει, σε σύγκριση με ένα πλήρως προηχογραφημένο soundtrack σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς.
Αλλαγές σετ υπό πίεση χρόνου
Συσκευάζοντας πολλαπλά θεματικά μέρη — ένα εναρκτήριο κομμάτι κλασικής ταϊλανδέζικης μουσικής, νούμερα από την Ανατολική Ασία, σεκάνς εμπνευσμένες από το Bollywood και το Παρίσι, χορευτικά νούμερα τύπου Broadway και ένα φινάλε με όλο το θίασο — σε περίπου 75 λεπτά, οι αλλαγές κοστουμιών και σκηνικών στα παρασκήνια γίνονται με ταχύτατους ρυθμούς, συχνά ενώ το επόμενο νούμερο έχει ήδη ξεκινήσει στη σκηνή, αντί να μεσολαβεί παύση. Αυτός ο ρυθμός είναι σε μεγάλο βαθμό ο λόγος που το κοινό αντιλαμβάνεται την παράσταση ως ένα ενιαίο, αδιάκοπο θέαμα και όχι ως μια σειρά από ξεχωριστές, αυτοτελείς πράξεις με μεγάλα διαλείμματα για αλλαγές μεταξύ τους — μια συνειδητή καλλιτεχνική επιλογή, όχι τυχαίο αποτέλεσμα του προγραμματισμού.
Παραγωγικές αξίες σχεδιασμένες για έναν μεγάλο χώρο
Το να γεμίζει κανείς ένα θέατρο περίπου 1.000 θέσεων βράδυ με τη βράδυ σημαίνει ότι ο φωτισμός, ο ήχος και η σκηνογραφία είναι φτιαγμένα σε κλίμακα που θυμίζει περισσότερο περιοδεύουσα συναυλιακή παραγωγή παρά ένα μικρό καμπαρέ — χορογραφίες ολόκληρου του θιάσου, συντονισμένα φωτιστικά σήματα στο ρυθμό της μουσικής και ένα ηχητικό σύστημα σχεδιασμένο να μεταφέρει τα ζωντανά φωνητικά καθαρά μέχρι τις τελευταίες σειρές του κλιμακωτού θεάτρου. Σε αυτή την κλίμακα παραγωγής, εξίσου με τα ίδια τα κοστούμια, αναφέρονται συνήθως οι επισκέπτες όταν συγκρίνουν το Tiffany ευνοϊκά με μικρότερα, πιο οικεία σόου καμπαρέ που μπορεί να έχουν δει αλλού σε ένα ταξίδι στη Νοτιοανατολική Ασία.